Weekend

Freedom Writers Mood  - Exploring Mankind .

दगडात देव शोधणारे त्यांचं कुळच वेगळं , पण ह्या ब्रह्माण्डाच्या गदारोळात स्वतःला शोधून , शाबूत करून , स्थिरावुन ... शांत झालेले , त्यांचा एकच कुळ म्हणजे ‘व्याकुळ’ .  

काहीतरी बोलावं , काहीतरी करावं , काहीतरी लिहावं , काहीतरी वाचावं ... काहीच नाही करता आलं तरी ते व्याकुळ ... पण ... सगळं करून देखील २ वेळच्या भाकरीची भ्रांत असणारे पण शेवटी व्याकुळच !

सिरियल्स चालू असताना मध्ये मध्ये कसे ब्रेक असतात ना , तसे आपण पण आपल्या संसारात ब्रेक घेयला हवे . saturday आणि sunday ला कधी कधी आपण कसे नाव माहित नसलेला सिनेमा पाहत बसतो तसच सुट्टीच्या दिवशी कधी कधी नाव माहित नसलेल्या गावाला जाऊन स्वतःला विसरून स्वतःला नव्याने शोधायला गरजेचं असतं . 

एकटच कुठेतरी जाऊन मस्त भटकावं .  रोजची सवयी ची सिगरेट सोडून , हफाफता श्वास घेत , मिळेल त्याने कश आत बाहेर सोडत , शांततेच्या सुरांचा नवाच राग ऐकुन आपले कान आिण डोकं  बधिर करावं ... आईला !!!!! एका जुन्या मुरब्बी लेखकाच्या कादंबरी मध्ये शहरातुन खेडेगावात आलेल्या माणसाला जे जे जाणवावं ... तसं  काही तरी जाणवायला हवं  . 

दुपारच्या वेळी मोठ-मोठ्याल्या गवत पांघरलेल्या शांत काळ्या नांगरलेल्या जमिनीवर पाठ टेकवून वर दिसणारे ढगां मध्ये एखादं चित्र शोधावं , चेहेरा शोधावा , स्वतःला हरवून द्यावं ... अगदी पुस्तक वाचताना होता तसं . पण ,

कादंबर्यां मधले विचार , व्यक्तिचित्र , ठिकाणं . भेंचोद !  सगळे मला त्या ढगां कडे पाहताना दिसणाऱ्या आकृत्यां सारखे वाटतात . म्हणजे जरा वेळ पाहावं तर बेडूक , जरा वेळाने विदूषक , जरा वेळाने अजून काही अजून काही आणि अजून काही . तसच च्यायला ! म्हणजे लेखकाला जे लिहिलेलं असतं ते असुदे ! पण सगळं भेन्चोद वाचनाऱ्यावर अवलंबून असतं . 

दिसतंय वेगळं , समजतय वेगळं , आहे ते अजून वेगळं . म्हणजे ह्या शब्दांची आणि निसर्गाची दुनियाच फसवी म्हणायची . थोडक्यात सांगायचं तर ... कधी कधी त्या धावणाऱ्या ढगाला वाचावं लागतं  आणि पुस्तकातल्या किंवा कादंबरीतल्या कागदला चिकटलेल्या लहान लहान अक्षरां मधे चित्र दिसत आसतं . 

ह्या दुनियेत रोजच्या रोज किती येतात किती जातात  ? 

आणि च्यायला आपण मारायचं तर फक्त वेळेच्या आत मस्टर वर सही करण्यासाठी , आणि रुबाब असा की  भेन्चोद आपल्यापासून अडणार आहे . 

एवढं लक्ष्यात ठेवा आपल्या वाचून आपलच अडतं !

साला झंड  जिंदगी ! ती पण आपण जगतोय कोणासाठी ? संसारासाठी ? सिरियल्स पाहण्यासाठी ? ह्या तुसड्या समाजासाठी ? स्वप्नांसाठी की कडू सत्यासाठी ? 

आनंदात असताना ज्या व्यक्तीची , गोष्टीची आठवण येत नाही , ती दुय्यम ! दुःखात ज्याची उणीव भासते ती सर्वश्रेस्ट ! मग प्रथम जागा कोणाला ? आपल्यालाच आपणच प्रथम ! 

आअह्ह्ह्हह्ह  !

हाताला लाल मुंगी चावली आणि तो दचकून तंद्रीतला पूर्ण जागा झाला ! 

मोबाईल silent चा रिंगर वर केला !  SUNDAY 5:20 PM 

पांढऱ्या कपड्यांना चिकटलेली काळी माती झटकून ...जवळ च्या बाटलीतल्या उरलेल्या पाण्याने पाणी पिउन थोडा चेहेऱ्यावर मारून ...  गोरा ढोरांना बघत ...   गाडीच्या जवळ जात बिडी पेटवत ... गावच्या म्हाताऱ्या मंडळींना हाथ करून ... हे जन्मापासून म्हातारेच तर नसतील ना ? असा विचार करून झुर्क्या सरशी सोडत . 

स्वतःशीच बोलत ... 

चला घरी जायची वेळ झाली ... घरी जायला अजून 2 तास लागतील ... आईला औषध ,बायकोला मासे 

,पोरांना गोड-धोड ... निघण्या आधी गाडीची काच पुसून घेतो ... मस्त सावकाश घरी पोहचायचं आजुन दोन पेग ढकलायचे ... मिळेल ते गरम गरम खायचं अ्न झोपायचं ...  मस्त जागा आहे यार ...   मस्त मजा आ गया ... ! चला उद्या सोमवार ... 

P.S. -  Happy Reading .