"घरा चां पार प्राणी संग्रहालय झालय"... विश्वनाथ कोणाला तरी कॉल वर सांगत होते. मागून ५ वर्षीय सारा... भरपूर झालेला पसारा आता तिच्या भावावर नेमबाजी ची प्रॅक्टिस म्हणून फेकत होती. तिने नेमबाजीत जाऊ नये. तिचा भाऊ वरद तिचा चुकलेला नेम एकदम बरोबर आहे, असे वाटायला bat घेऊन मारत होता. म्हणजे घरात जमिनी पेक्षा हवेत अनेक गोष्टी जागा बदलत होत्या.
"आमच्या हिने तर पोथ्या चां वाचून वाचून चोथा केलाय... बर एखादीला इतक्या वेळात पाठ तरी झालं असतं पण नाहीच." विश्वनाथ अजूनही कोणालातरी कॉल वर प्रसंगाचे वर्णन करत होते. सारा आणि वरद च्या धिंगण्यावर त्यांची आई ओरडत होते. त्यांच्यावर कोणी ओरडल की आमची रॉकी भुंकत सुटते...
तेवढ्यात बेल वाजली. सारा आणि वरद ची आई दारा कडे टॉवेल, पाणी, साबण घेऊनच धावली. श्रीकांत आला... भरपूर स्वच्छ झाल्यावर त्याला आत घेतला... मग त्याने आणलेल्या सर्व वस्तूंना फवारला... बॅग, बेल्ट, वॉलेट, अंडी,ब्रेड आणि लॅपटॉप वर फवारणी झाली. मग तो तिला तुला कशी अक्कल नाही सांगत होता आणि ती त्याला तुला कसं काहीच कळतं नाही हे सांगत होता.
“झालं यांचं चालू...” विश्वनाथ ची कॉमेन्ट्री चालूच होती.
तेव्हढ्यात श्रीकांत चा दुसरा भाऊ एक नवी कोरी भयावह कविता घेऊन आला... रॉकी देखील त्याला टाळू लागला. कवी मुलाची मुलगी मध्येच सेल्फी काढत होती, कोणाशी तरी व्हिडिओ कॉल करत होती, तिचा भाऊ pub g खेळत होता... आतून कवी ची बायको आली आणि त्याला भरपूर काहीबाही असमंजस बोलून घेऊन गेली... तिचं नाव नेमकं कादंबरी आहे... ती काय बोलते तिलाच माहीत.
सगळ्याची कमीच होती तर त्यावर टीव्ही एकपात्री प्रयोग करत होता... त्याच्याकडे पाहून कोणी काही प्रतिसाद देईल की नाही याचं त्याला घेणं देणं न्हवत. घोकून घोकून पाठ करायला लावलेले भाषण जसा पहिली दुसरीत ला पोरगा श्वास न घेता बोलत सुटतो तसलच काहीसं होतं.
कादंबरी ची बहिण शेजारच्या खोलीत होती. तिने स्वतःच्या हाताचे, पायाचे नखं... मग बहिणीचे, मग सारा, वरद, श्रीकांत चे हाता पायाचे नख रंगवले. पोथी वाचणाऱ्या आजीने देखील पाय पुढे केले. मग हाथ पुढे केले. विश्वनाथ पण कॉल वर बोलता बोलता... नखं रंगवून घेतले. कवी काका कडे ती गेली नाही आणि रॉकी तिच्या कडे शांतपणे थांबली नाही... आता ती स्वतःचे डोक्याचे केस रंगवत आहे, आता याचा प्रयोग कोणावर होईल याची चिंता सर्वांना आहे.
"मी तर तसाही कुठे बाहेर पडत नाही... आता तर कुठे जायची सोयच नाही." विश्वनाथ मोबाईल ला चार्जर लावून बोलू लागले.
कवी काका चा एक तिशी आसपास चा मुलगा आहे. तो स्वयंपाकघरात काय बनवत असतो कळत नाही पण त्याच्या विष प्रयोग सर्वांवर होतो. सतत किचन मध्ये तो कोरोना ची लस बनवत आहे असे विश्वनाथ कॉल बर सर्वांना सांगत आहेत.
सगळ्यांची चाव चाव वाढत चालली होती म्हणून "चल मी ठेवतो." असे विश्वनाथ बोलले आणि कॉल ठेवता ठेवता असे काय जोरात शींकले की सगळे स्तब्ध झाले. सर्वांच्या माना त्यांच्याकडे वळल्या... सर्वांनी रुमाल, मास्क लावून घेतले. रॉकी तर अतल्या खोलीत पळूनच गेली.
विश्वनाथ शरमले... सगळे शांत राहिले.
फक्त टीव्ही ची अखंड बडबड चालूच होती.
No comments:
Post a Comment