घरटी...

"हॅलो... साहेब... काही नाही... झालं का जेवण? आमचं नाही झालं.  ते धंदा पूर्ण बंद हाय... थोडे पैसे पाठवले असते तर बरं झालं असतं. धन्यवाद साहेब... हाच नंबर आहे. हातावर पोट आहे... धंदा चालू झाला की परत करेल मी साहेब. साहेब गुड नाईट.” एका झोपडपट्टीच्या तोंडाशी राहणाऱ्या आणि दाबेली विकणाऱ्या सुरपंत ने खोलीतल्या बायको आणि ३ पोरांचं पोट भरायचे नियोजन केले. 

मोबाईल वर मेसेज आला. पैसे आलेले... त्याने लगेच पिवशी घेतली, पायात चपला लटकवल्या आणि तडक निघाला. चालीत उगाच एक वेग होता पण हालचालीत मात्र तितकासा आत्मविश्वास न्हवता.

दुकानात जाऊन त्याने माफक राशन मागितलं... शेजारीच एक गृहस्थ कॉल वर बोलत होते. “हा baby... अजून काय हवं, कोक... घेतला, मशरूम... घेतला, ऑलिव ऑइल घेतलं, ब्रेड, एग्ज, चीज, बटर सगळं घेतलं.   काय? आज? वूड इट बी सेफ?... ठीके मी मेडिकल मध्ये जातो... इथून अजून काही हवंय?... ओके!  तू माहोल बनव, आज ते आपण last year घेतलेले ग्लास काढ आणि तुझ्या फ्रेंड. ने दिलेली तुझी आवडती वाईन. Aww आलोच मिस यू टू...” कायम देशो देशी सरहद्दी सहज ओलांडणारा यशवंत... आज वेगळंच आयुष्य जगत होता. त्याने जवळपास १००० च बिल सहज चुकतं करून, मेडिकल ची वाट धरली. 

मेडिकल मध्ये बऱ्यापैकी गर्दी होती... एक जण कानाला मोबाईल लावून, तोंडाला मास्क असलेला इसम चांगलाच जोर जोरात रडत होता. दुसऱ्या थरथरत्या हातात एक चिठ्ठी होती... बहुदा त्याच्या कडे पैसे असावेत पण डॉक्टर ने रुग्णाचा निकाल आधीच दिलेला असावा आणि शेवटचे प्रयत्न म्हणून हा ते लिहिलेली औषध घेयला आला असावा. 

खजील मनाने यशवंत  ने हवं होतं ते मिळवलं... घाई घाईत खिश्यात टाकावं तर नेमकं ते खाली पडलं. त्याच्याच शेजारी मास्क लावलेली एक महिला होती... ती बराच वेळ सनितीझर मिळवण्याची धडपड करत होती. तिने ते पाहून न पहिल्या सारखं केलं.  यशवंत शरमेने पळालाच...

" अहो मॅडम किती sanitizer नेताय तुम्ही... सकाळपासून ५ वी वेळ असेल तुमची... तुम्ही दुसऱ्या दुकानात जा बर आता.” मेडिकल वाला तिच्यावर खेकसला... कारण मास्क लावलेलं असलं तरी त्याने तिला ओळखलं होत. “ तुम्ही मला शिकवू नका... मला sanitizer हवंय म्हणजे हवंय. पैसे देते की मी... मला Ocd आहे मी तुम्हाला डॉक्टर च लेटर पण दाखवलं आहे." पण तिच्या वादा चां काहीच फायदा झाला नाही. ती त्या गर्दी तून मागे येऊन एका ठिकाणी बसली... “माय भूक लागली माय... आज खरंच २ दिवस झाले हाय काह नाह खाल्लं... पैसे नको खायला दे माय... सगळे मंदिर बंद दर्घे बंद... कोण दान धरम करेना माय...” तिच्या कडे एक भिकारी खरोखर काकुळतीने अन्न मागत होता ती त्याला काहीतरी घेऊन देणारच तेव्हढ्यात पोलीस व्हॅन सायरन वाजवत आली... “ काम झाले असेल तर निघा... गर्दी करू नका. ए भिकर्या चल निघ... ओ मॅडम झालं ना काम?  चला निघा..." भिकारी गेला आणि ती मॅडम पण गेली. 

पोलीस पुढे चालू लागले  "लोकांना कसली जबाबदारीच नाही वाटत. सध्या परिस्थिती काय, अपंनकर्तोय काय आणि च्यायला या चायना च्या... मादर्चोत साले. सगळं जग ढवळून काढलय... कधी नव्हे ते चायला सुट्टी मिळालेली, तिकीट बुक होते... जायचं होतं फिरायला दुबई ला... सगळं फिस्कटल. बायको कधी नव्हे ते चांगली वागत होती. बोंबल्ल सगळं. ए त्याच्या कडे घे रे... पिलाय वाटतं हा. काय रे... पिलाऐस का? जा की घरी... कुठून अलायेस? चल निघ हरामखोर... परत दारू पियुन दिसू नको. चल रे चालू दे गाडी... काय चायला एका चित्रपटात एक डायलॉग होता... साला दारू नही पिया तो स्पिरीट कैसे आयेगा शहर मे?... हा बघ कुठे चालला घाईत... जाऊदे जाऊदे... डॉक्टर होता वाटतं." 

“आईला कसला मोकळा रोड आहे.  पोलीस अशी मधून जायची... मध्येच ऊभ राहायची कधी सवय सोडणार काय माहित. आता कोणाचा कॉल आला?  'हॅलो बेटा... मी चाललो आता हॉस्पिटलला , डोन्ट वरी... आय विल बी फाईन... तिकडे काय परिस्थिती?... ग्रेट. आईला कॉल करा... चल. टेक केअर. बाय.' आज तर जोरदार काम असणार आहे. लेट्स सी... डॉकटरांना वर्क फ्रॉम होम नाही." 

डॉक्टर च्या समोरून कोणा मंत्र्याची गाडी गेली... म्हणजे तसा ताफाच होता. " साहेब... ओ साहेब... वहिनी साहेबांचा कॉल आहे. काय सांगू?". " दे मी बोलतो... हॅलो... हो जेवण झालय हो ठीके ठीके... हो चालतंय. काळजी नको. तुम्ही काळजी घ्या... हा चला ठेवतो." 

" पी ए... आपल्याला मास्क घ्या... तुमच्या वहिनी साहेब बोलल्या... तुम्ही पण मास्क लावा, टीव्ही वर पाहतेय मी तुम्हाला आणि का हो? तुमचा छोकरा येणार होता ना?" 

"भारतात आलाय... क्वरांटाईन झालय. तशी काही काळजी नाही पण जरा ताप न खोकला होता." 

" तुम्ही मला हे आत्ता सांगताय?   काही अडचण आली तर सांगा..." 

"हो साहेब धन्यवाद." 

" ड्रायव्हर अरे रस्ता मोकळा असला तरी... सावकाश चालवा. मेला असता ना तो." 

सुरपंत ने त्या मंत्र्याच्या अंगावर आलेल्या गाडीला चांगल्याच शिव्या घातल्या... तो तसाच तावा तावात घरी पोहचला. बायकोला अन्न शिजवायला सांगत... पोरां कडे वळाला. ते खिडकीच्या माळ्यावर एका चीमिनीच्या घरट्या कडे पाहत होते.  चिमणीने देखील या अचानपणे झालेल्या बदला मूळे घरट्यातच राहणे पसंत केले होते.